Veerkrachtig, realistisch en actief

Deel deze pagina
In de nieuwslading van afgelopen dagen zat alweer de derde onheilstijding van 2020 over jongeren verpakt. Omdat ze alle drie in lijn zijn met elkaar bevatte het laatste bericht voor mij als wethouder Jeugd & Onderwijs van Haarlemmermeer weinig verrassingen.

Maar de logica die ik in de reeks meen te bespeuren, maakt mijn bezorgdheid bepaald niet kleiner. Sterker nog, het gaat van kwaad tot erger, zo lijkt.
De Nederlandse GGZ, zo luidt het laatste nieuws, slaat alarm over de geestelijke gezondheid van de Nederlanders in het algemeen en van jonge inwoners in het bijzonder. Corona is de grote boosdoener. Die veroorzaakt het stilvallen van sociale interacties - lees en hoor ik – en leidt tot eenzaamheid en tast de ontwikkeling van jonge mensen aan. Er is (nog) geen cijfermateriaal maar feit is dat het stress- en depressieklachten regent. 

In februari, nog vóór het coronavirus in Nederland toesloeg, bleek uit eigen onderzoek van de gemeente al dat het tussen de oren van in totaal zo’n 50.000 kinderen, jongeren en jongvolwassenen niet allemaal rozengeur en maneschijn is. In materieel opzicht gaat het hen globaal genomen redelijk voor de wind. Hun schoolprestaties en hun levensstijl zijn in orde en ze groeien op in welvaart.

Maar mentaal gaat het een stuk minder crescendo. Jongeren ervaren veel prestatiedruk, ze zijn somber over de toekomst, vooral als ze denken aan wonen, klimaat en werk.
De sociale media, die heel belangrijk voor hen zijn, versterken hun onzekerheid. Net als menig volwassene houden ze daar feit en fake niet altijd uit elkaar en filmpjes en foto’s van ogenschijnlijk perfecte levens en uiterlijke verschijningen maken hen onzeker, eenzaam en ongelukkig.

En toen kwam corona.
En gingen ook de scholen dicht. Maar gelukkig na enige tijd weer open. Dat vonden de leerlingen zélf ook erg prettig al was het maar om elkaar weer in levenden lijve te kunnen zien. Voor een aantal kinderen met instabiele of onveilige thuissituaties was de gang terug naar school zelfs een soort van bevrijding. De groep kinderen op wie ik doel is op school simpelweg beter af dan thuis, waar ze juist in het nauw worden gedreven. 

En nu is corona weer terug van eigenlijk nooit weg geweest. De intelligente lockdown is een gedeeltelijke geworden. Onderlinge contacten staan nog of weer, kies zelf maar, zwaar onder druk. Extra vervelend is dat er nog geen licht aan het einde van de tunnel is. 
Wat er onder de streep van deze optelsom van gestapelde ellende is te zien, is in een groot aantal gevallen nogal zorgwekkend maar zoals ik al zei, geen verrassing.

Het is extra belangrijk om in tijden als deze oog te houden voor de problemen waarmee de jonge inwoners kampen en deze ook serieus te nemen. Ze groeien op in niet de meest florissante periode. Zeker, ze hebben de toekomst. Maar de grote vraag is natuurlijk: welke?
In het hier en nu maak ik mij als wethouder Jeugd & Onderwijs sterk voor het openhouden van de scholen, zeker zo lang dat qua gezondheid verantwoord is. Liever geen scholen sluiten als voorzorgsmaatregel, als middel om alle gezondheidsrisico’s uit te sluiten. Onderwijs is daar té belangrijk voor. Voor jongeren is een school in coronatijd zo’n beetje de enige geoorloofde plek om bij elkaar te komen. Scholen sluiten, zou de doodsteek voor sociale interactie van jonge mensen kunnen betekenen. 

Besmettingsrisico’s zijn niet leuk maar depressies zijn dat ook niet. En vergeet ook niet: de G’s in GGD en GGZ staan allebei voor gezondheid.
Ik sluit af met een lichtpunt. Dat heb ik uit ons jeugdonderzoek gehaald. Daarin staat in dat het psychisch welzijn van jongeren weliswaar nogal eens te wensen over laat maar er staat óók in dat ze veerkrachtig, realistisch én actief zijn.
Daarmee kun je in de sport kampioen worden en in het leven in het algemeen, ook al drommen er nog zo veel beren samen op de weg, geluk, succes en plezier binnenhalen. Laten we dat niet vergeten!

Gepubliceerd op: 
20 okt 2020