Op afstand, maar samen

Deel deze pagina
Tot aan dit jaar had ik met mijn gezin een vast patroon op 4 mei, Dodenherdenking. Samen eten, praten over het verleden, waarin ook de overgrootvader van onze kinderen een belangrijke rol had. En dan een warme jas aan en samen naar het monument achter de kinderboerderij in Nieuw-Vennep. Dit ritueel is begonnen toen we ruim 25 jaar geleden verhuisden van Amsterdam naar Nieuw-Vennep. Mijn vader woonde hier al met z’n vrouw en zij beleefden de twee minuten stilte tijdens Dodenherdenking op dezelfde plek, samen met veel dorpsgenoten. Ik vond dat wel mooi.

Vroeger in Amsterdam, toen ik nog thuis woonde, hadden we ook een gezinsritueel op 4 mei. En dit was een mooi moment voor een nieuw ritueel, voor óns gezin, waar ook mijn vader en z’n vrouw, en later ook mijn moeder toen ze hierheen verhuisde, deel van uitmaken. 
En zo is 4 mei voor mijn gezin, voor mijn familie, de dag van een ritueel dat ons bindt. We zijn er samen, elk jaar. We gedenken samen, we herinneren samen, we zijn ons samen bewust van het geluk dat ons ten deel is gevallen, dat we in Nederland zijn geboren of er sinds vele jaren wonen. In vrijheid.

De afgelopen jaren is er een dimensie aan toegevoegd. Sinds ik actief ben als gemeenteraadslid en later als wethouder ben ik regelmatig gevraagd de speciale toespraak voor Dodenherdenking namens het gemeentebestuur uit te spreken. 
Ik vind dat heel bijzonder. 

Een dag die voor zoveel mensen vreselijke herinneringen oproept, een dag die ons laat stilstaan bij de verschrikkingen van oorlog, een dag die maakt dat wij nooit vergeten. Op zo’n dag een bijdrage leveren, door woorden uit te spreken die ons bewust maken van de waarde van vrijheid en dat dat nooit vanzelfsprekend is, is voor mij een eer. Dat mijn gezin en mijn familie daar bij zijn, maakt het voor mij extra waardevol.

Dit jaar zou een heel bijzonder jaar zijn voor herdenken én vrijheid vieren. Het is 75 jaar geleden dat Nederland werd bevrijd. Een bijzondere herdenking was gepland door heel het land en ook de vrijheid die 5 mei gevierd wordt was uitbundig en groots georganiseerd.
Maar nu is alles anders.
Het coronavirus heeft ervoor gezorgd dat er van fysiek samenzijn geen sprake kan zijn. Samenkomsten, kransleggingen en herdenkingen zijn afgelast, net als de vele evenementen die gepland stonden voor het vieren van 75 jaar vrijheid in Nederland. Een enorme domper voor de vele vrijwilligers die al maanden in touw waren om er twee prachtige dagen van te maken. En wat te denken van de vele mensen die hier naar hebben uitgekeken, die plannen hadden om in gezins-, familie- of ander verband stil te staan bij de waarde van vrijheid, het belang van vrijheid en dat we hier samen voor moeten knokken.

Ik zal ook dit jaar een bijdrage leveren. Helaas zonder mijn complete gezin aan mijn zijde. Maar wel met hen in gedachten. En als ik dan mijn ogen dicht doe, zie ik mijn familie, mijn vrienden, mijn buren en dorpsgenoten om me heen. En voel ik dat we er samen een heel bijzonder moment van maken. Op afstand, maar samen.

Want op één ding heeft dit virus geen vat.
Op het gevoel van saamhorigheid, op het wij-gevoel, op de behoefte te herdenken en de vrijheid te vieren. En dat gaan we dus ook gewoon doen. Niet met iedereen die we liefhebben om ons heen, niet bij een herdenkingsmonument, niet bij een feest of groots muziekevenement. Maar wel samen. Met elkaar. Vanuit huis.

Wethouder Marjolein Steffens – van de Water (Fysieke leefomgeving, Jeugd & Onderwijs, Vastgoed en Doelgroepenbeleid)

 

Gepubliceerd op: 
1 mei 2020