'Oordeel niet direct, luister naar het verhaal'

Deel deze pagina
Wie Jenell Oomen (19) voor het eerst ziet, denkt ‘een jonge vrouw, niks aan de hand’. Toch is er wél iets aan de hand. Vorig jaar oktober kreeg ze corona. Vijf maanden later is ze bij het minste of geringste buiten adem, haar geur en smaak is ze kwijt en ze heeft óf een te trage óf te hoge hartslag. De muur van onbegrip waar ze regelmatig tegenaan loopt, helpt niet. “Neem aan dat het écht is hoe ik mij voel, dat zou al zo’n verschil maken.”

Drie jaar geleden liep ze stage bij Stichting Sint Jacob. “En ik ben nooit meer weggegaan. Werken in de ouderenzorg geeft mij zoveel voldoening; het contact met de mensen, de creativiteit die het werk vraagt en de mentale steun die ik kan geven. Het is hard werken, maar daar houd ik van.” Vorig voorjaar zag ze op haar werk wat corona kan doen met mensen. “Toen ben ik al heel voorzichtig geworden. Mijn ouders vonden de verhalen die ik vertelde heftig, maar waren toen nog niet zo bezig met het virus.” 

Jenell Oomen

Jenell Oomen. Foto: Jur Engelchor

‘Ik heb corona’ 

In oktober werd haar opa, die in dezelfde straat woont en ze dagelijks zag, ziek. “Een paar dagen later testten zowel mijn opa als oma positief. Precies die dag viel mijn geur en smaak weg. ‘Ik heb corona’ was het eerste dat ik dacht.” Dat klopte. Ook haar ouders en zusje bleken corona te hebben. Twee weken voelde ze zich lamlendig en schuldig dat ze niet kon werken. “Ik was bang dat ik iemand had besmet, maar dat is gelukkig niet gebeurd. Ook vond ik het spannend. Bij alles wat ik voelde, dacht ik: moet ik hier iets mee? In het begin zocht ik veel informatie, maar het maakte mij extra bang, dus dat heb ik gauw losgelaten.” 

Het leven weer oppakken 

Aangemoedigd door haar moeder, die weer aan het werk was gegaan, ging Jenell na twee weken ook naar haar werk. “Ik kreeg pijn in mijn benen, werd misselijk. Het leek of ik weer koorts kreeg. Ik durfde geen ‘nee’ te zeggen, maar elke inspanning voelde te veel.” Na die dag zat ze weer thuis. “Ik was emotioneel. Mijn lichaam liet mij in de steek. Ik werd er depressief van. Dat mensen zeiden ‘stel je niet aan en ga wat doen’, hielp ook niet mee. In het begin probeerde ik uit te leggen hoe ik mij voelde, maar anderen reageerden op mijn verhaal of het een grap was. Het kostte al zoveel energie om de kleinste dingen te doen, dat ik ben gestopt met uitleggen. Daar ben ik verdrietig over. Het lijkt net of het er niet is. Alleen omdat ik het gesprek of de discussie over corona niet meer aanga.” 

‘Rare Facebookgroep’ 

Jenell liep ook aan tegen onbegrip bij haar moeder en stiefvader. “Ik wilde lid worden van de Facebook-groep voor corona patiënten met langdurige klachten. Mijn ouders vonden het raar. Toch ben ik lid geworden. Ook ben ik naar de bedrijfsarts gegaan en heb een longfunctietest ondergaan. Ik bleek maar 4 liter longcapaciteit te hebben, terwijl 7,5 normaal is voor iemand van mijn leeftijd. Toch zijn mijn longen schoon en mijn bloedwaarden normaal. Met mijn fysiotherapeut werk ik aan mijn conditie en langzaam heb ik mijn werk opgebouwd. Ik ben blij dat ik dit weer kan. Beter ben ik nog niet. Na een dag werken ben ik kapot en lig om zeven uur in bed. De spierpijn in mijn benen is verschrikkelijk. Net of ik een marathon heb gerend. De brandgeur die de magnetron op mijn werk verspreidde, rook ik niet. En als thuis wordt gekookt, ruik ik alleen een extreem vieze geur van ranzig frituurvet. Dan ben ik alweer klaar en hoef niks meer te eten. Afspreken met vrienden doe ik bijna niet, omdat ik er vaak de energie niet voor heb.” 

Gooi taboe overboord 

Toch is Jenell blij met wat ze wél kan. Haar beste beslissing? “Dat ik zelf beslis wat ik wel en niet doe én hoe ik het doe. Ondanks dat ik niet een type ben die snel iemand aanspreekt, wil ik toch mijn verhaal vertellen. Voor al die mensen die het niet (meer) durven. Ook jonge mensen kunnen langdurig klachten hebben. Die verhalen zijn geen leugens, maar persoonlijke ervaringen. Reageer met begrip en respect. Al kun je het niet voorstellen, neem aan dat het voor die ander zo is. Op die manier help je een ander. Ik put steun uit die reacties. Natuurlijk hoop ik dat ik mij weer beter ga voelen, maar ook dat het taboe dat er nu is, als iemand zegt beperkt te zijn als gevolg van corona, verdwijnt!” 

Verhaal delen?

Dit artikel is onderdeel van de campagne ‘Wij doen meer in deze mindere tijd'. Wie corona heeft gehad of van dichtbij heeft meegemaakt en zijn of haar verhaal wil delen in InforMeer, kan een berichtje sturen naar coronacommunicatie@haarlemmermeer.nl. Een medewerker van de gemeente neemt dan contact op.
 

Gepubliceerd op: 
3 mrt 2021