"Eigenlijk ben ik 26 keer burgemeester"

Deel deze pagina
Publicatiedatum: 
dinsdag 13-03-2018
Ze zijn snel voorbij gegaan, die eerste honderd dagen van burgemeester Onno Hoes, zegt hij zelf. Hij heeft het naar zijn zin. “Haarlemmermeer begint al echt mijn gemeente te worden.”

Perspectief

Onno Hoes

"Tijdens mijn eerste rit door de polder reed ik van het ene bordje naar het andere. Abbenes, Zwaanshoek, beetje gokken en dan ontdekken: oh dat hoort er ook nog bij! Nu weet ik ongeveer in welk deel van de polder ik ben. Het perspectief is duidelijker geworden. Haarlemmermeer begint meer kleur voor mij te krijgen. Dat komt ook doordat ik al op een aantal plekken geweest ben. Voor bedrijfsbezoeken met het college en in verband met 60 jarige huwelijken. Ik vind het iedere dag leuker. "

"Nu heb ik mijn boodschappen hier gedaan, mijn rondjes hard gelopen rond de Toolenburgerplas en ik heb de sportschool bezocht. Zo langzamerhand leer je wat mensen kennen, Haarlemmermeer begint voor mij nu warmte te krijgen. Ik rijd nu van beleving naar beleving. Het begint echt 'mijn' gemeente te worden. Als ik nu door de polder rijd is het: oh ja daar ben ik geweest! Ik woon nu ook hier. In Floriande, in een appartement bij de Toolenburgerplas. Ik woon hier niet omdat dat moet want een waarnemer is dat in principe niet verplicht. Maar het leek me veel gemakkelijker en anders blijft Haarlemmermeer voor mij een topografisch geheel en krijgt het ook die warmte niet."

Enthousiast

De burgemeester raakt steeds meer af van het gevoel 'the new kid in town' te zijn.

"Ik weet inmiddels ook hoe de 26 kernen zich tot elkaar en tot Schiphol verhouden. Ik voel nu dat ik net zo goed burgemeester van Beinsdorp ben, als ik met Esmee Visser en al die Beinsdorpers op het plein sta, als dat ik burgemeester ben van Nieuw-Vennep waar ik op 5 mei het Bevrijdingsdefilé afneem. Heel leuk. Eigenlijk ben ik 26 keer burgemeester." 

Hij refereert aan de fusie met Haarlemmerliede en Spaarnwoude: 

"En daar komen er straks wellicht nog vijf keer bij. Het is telkens anders. Dat kon ik in het begin niet bedenken. Je hoort hoe enthousiast ik hierover praat."


"Haarlemmermeer begint meer kleur voor mij te krijgen." Foto: Jur Engelchor
 

Sociaal netwerk

"Het is voor mij als burgemeester nog moeilijk om hier een sociaal netwerk op te bouwen. Zeker als waarnemer en niet met een partner of kinderen die hier actief zijn. Ik ben hier voor mijn werk. Ik ben nog niet echt uit geweest met anderen, naar theater of bioscoop. Ja, ik word herkend maar op een gepaste manier. Dat voorkom je niet, dat mensen zich omdraaien als ik langskom of je af en toe nakijken. Ik geniet natuurlijk enige nationale bekendheid. En dat ik nog steeds leiding geef aan een nationaal team om voor mensen met verward gedrag een sluitende zorg- en veiligheidsketen te organiseren, waardoor ik regelmatig op radio of televisie ben, speelt ook een rol. Ik merk dat mensen het mooi vinden dat ik met zo’n sociaal thema bezig ben."

"Maar het is niet zo dat als ik door winkelcentrum Hoofddorp loop, mensen me naroepen of me aanklampen. Zo is de sfeer in Haarlemmermeer volgens mij ook niet. Men is hier nuchter. De sfeer is meer; goh laat die man ook zijn boodschappen doen. En dat vind ik heel fijn."

Schiphol

Als burgemeester is Onno Hoes het meest in de 27e kern, Schiphol, geweest.

"Al vier keer. Dat waren bezoeken in relatie tot de veiligheid. Er kan daar in theorie elk moment wat gebeuren maar het is gelukkig niet zo dat die gedachte me nerveus maakt, nee. Schiphol is natuurlijk niet gisteren pas ontstaan. Heel veel mensen zijn in de loop der jaren betrokken geweest bij het schrijven en uitwerken van veiligheidsplannen en het oefenen daarmee. We hebben niet alleen op het raadhuis maar ook regionaal een goede veiligheidsorganisatie, waar ik nu ook voorzitter van ben. We hebben overal goede mensen zitten. En ook bij de marechaussee natuurlijk! Je moet Schiphol ook proberen ‘klein’ te houden voor jezelf. Want als je er als een berg tegenop ziet, heb je er ook geen vat op en kun je niets."

Crisisbestrijding

Hij vervolgt:

'Ik ben er juist ook al een paar keer geweest omdat ik ook het gevoel wil hebben dat ik de mensen die ik daar spreek, ken. En andersom. Ook de locatie wil ik goed kennen. Zodat ik weet waar ik moet zijn. Zodat als ik daar ben het net is alsof ik hier ben, in het raadhuis. Dat geeft rust, het is alsof je thuis komt en dan laat ik me niet meer verrassen. En dat geeft meer ruimte om alle energie te stoppen in de crisisbestrijding. Maar ik blijf natuurlijk hopen dat ik dit alles niet in de praktijk hoef te brengen."

Operationeel

Ook in Maastricht was er voor de burgemeester genoeg te doen op het gebied van veiligheid, zegt Onno Hoes.

"Maar ik ben als burgemeester  geen nationale luchthaven gewend. Er was alleen een regionale luchthaven, in het aanpalende Beek. In Maastricht draaide het om een ander soort veiligheid. Ik heb het over de coffeeshops en drugsdealers. Dat kun je je hier bijna niet voorstellen met twee lokale coffeeshops. Daar had ik er een stuk of zestien waar toen ik aantrad zo’n anderhalf miljoen mensen van over de grenzen naar toe kwamen. Daardoor was er ook straathandel die de klanten uit Frankrijk, Duitsland, België bedienden. Dat was een maatschappelijk en veiligheidsprobleem waar ik een einde aan heb gemaakt. Ik merk nu ook dat ik daar iets operationeler in de veiligheid zat en ik hier juist word geacht me meer met de strategische aspecten bezig te houden. Maar ik ben wel iemand die ook operationeel de vinger aan de pols wil houden. Ik weet dat ik dat moet overlaten aan operationele mensen maar ik wil toch graag zelf even van tevoren het draaiboek zien en een domme vraag kunnen stellen. Op zo’n podium, zoals in Beinsdorp, met Esmee Visser, dan vraag ik toch: jongens is overal aan gedacht? Als het in elkaar stort, wordt er wel naar mij gekeken, ik ben eindverantwoordelijk. Die houding van me heeft ook met de grootte van de gemeente te maken, denk ik. Maastricht telt  zo’n 125.000 inwoners tegen 150.000 hier. Dat scheelt toch."

Nog een groot verschil met Maastricht vindt burgemeester Onno Hoes de media.

"Maastricht heeft een veel actievere radio en televisie. Er stond daar altijd wel een tv-camera bij. Na de collegevergadering of een andere vergadering of gebeurtenis, waren er direct interviews. Dat heb je in Haarlemmermeer allemaal niet. Dat verbaast me. Ik vind het ook jammer. Ik mis radio en televisie. Die kunnen meer kleur geven aan wat hier gebeurt."

Behalve de lokale en regionale media gebruikt de burgemeester ook Twitter voor zijn nieuwsvoorziening. Hij ziet daarin een goed instrument om de sfeer in het land en in de gemeente te peilen.

"Dat ik zo veel volgers heb op Twitter (bijna 30.000) komt doordat ik er van begin af aan bij zat. Mijn gedrag op Twitter verschilt per functie. Toen ik nog een politieke functie had, gebruikte ik Twitter om te zenden, om media-aandacht voor mijn politieke boodschap te krijgen. Nu retweet ik wat meer en zet ik er fotootjes van bedrijfsbezoeken en jubilerende echtparen in. Ik ben door schade en schande wijs geworden. Raadsleden kunnen kritisch zijn over wat je tweet, ze zien jou altijd als hun burgemeester. Dus ik kan niet zo maar voor een paar wat meer persoonlijke tweets een andere pet opzetten. Dat is moeilijk te accepteren voor sommige mensen. Voor mij is Twitter nu vooral van belang voor het nieuws wat ik eraf haal. Ik houd de trending topics in de gaten. Met Facebook heb ik niet veel en Instagram gebruik ik privé."

Antisemitisme

"Ik ben Joods. Ik ben voorzitter geweest van CIDI (Centrum Informatie en Documentatie Israël). Over het groeiend antisemitisme zou ik zeker meer hebben getwitterd als ik geen burgemeestersfunctie had gehad. Maar ik ben burgemeester van iedereen. Ik trek deze discussie daarom liever breder, naar diversiteit in de samenleving."

Lachend zegt de burgemeester: 

"Ik ben èn Joods èn homoseksueel en kom niet uit Holland. Ik ben van zo veel minderheden dat ik opgeteld vanzelf een meerderheid word. Alle gekheid op een stokje: ik weet als geen ander dat acceptatie nooit vanzelfsprekend is. Sommige dingen moeten gezegd kunnen worden, sommige dingen zeg of doe je gewoon niet, uit respect naar de ander. Wordt het respectloos dan ben je de grens over."