Een kijkje achter de deur van…zorg-assistent ic Nathalie Fransen

Deel deze pagina
In de podcast ‘Hartslag’ van het Spaarne Gasthuis vertellen medewerkers over hun werk. Zij zijn de hartslag van het ziekenhuis. Zonder hen is er geen (corona)zorg. De komende weken volgen we deze medewerkers. Wat gebeurt er achter die deuren? Deze week een kijkje in het werk van Nathalie Fransen, werkzaam als zorg-assistente op de intensive care (ic) en hospitality medewerker.

Als DJ ENO-C reisde Nathalie Fransen de wereld over. Tot corona alles stilzette en haar inkomsten wegvielen. Ze solliciteerde bij Spaarne Gasthuis en kon in juni beginnen als hospitality medewerker. Een paar maanden later ging ze aan de slag als zorg-assistent op de ic.

De switch van DJ naar ic vindt de buitenwereld bijzonder. Glamour, feesten en in de schijnwerpers staan, staat voor veel mensen haaks op de heftige taferelen die ze zich voorstellen bij een intensive care. De setting is inderdaad anders, toch zie ik ook veel overeenkomsten. In beide gevallen draait het om actie en snel kunnen schakelen. Als DJ ben ik ook steeds bezig mensen te ‘lezen’: Hoe reageren ze? Wat vinden ze fijn? Precies datzelfde doe ik nu ook in mijn werk: Hoe voelt iemand zich? Kan ik iets extra’s doen zodat iemand zich, even, beter voelt?

Nathalie Fransen

Nathalie Fransen. Foto: Mark van den Brink.

Interesse voor zorg herontdekt

Dat Nathalie in de zorg wilde werken, wist ze al op jonge leeftijd. “Ik zorg graag voor mensen en had mij ingeschreven voor de opleiding Verpleegkunde. Tegelijkertijd had m’n moeder mij aangemeld voor een modellenwedstrijd. Die won ik en direct had ik volop werk. Ik vloog de wereld rond en rolde tien jaar later in het werk als DJ.” De coronacrisis zorgde dat Nathalie werd gedwongen zich te heroriënteren. Zo ontdekte ze opnieuw haar interesse voor de zorg.

Als hospitality medewerker houd ik precies bij wat patiënten wel en niet mogen eten. Ook let ik goed op hoe ze eten en of het slikken goed gaat. Als er iets niet goed gaat, geef ik dit door aan de verpleging. Verder probeer ik mensen een beetje te verwennen door ze aandacht te geven of een praatje te maken. De verhalen die ik hoor, kunnen zo ontroerend zijn. Echtparen die al vijftig jaar zijn getrouwd en nog nooit een nacht zonder elkaar hebben geslapen. Als zorg-assistent op de ic assisteer ik verpleegkundigen en artsen, ren heen en weer naar het lab om tests weg te brengen. Daarnaast zorg ik dat alle materialen aanwezig zijn zodat niet wordt misgegrepen. Er gaat wat op een dag doorheen: van spuiten en naalden in alle formaten, spullen om sondevoeding te kunnen geven tot potjes en buisjes die worden gebruikt bij afnemen van testen.   

Niet meer kunnen en toch doorgaan

Ondanks dat ze nieuwkomer in de zorg is, voelt haar werk toch natuurlijk. “De hectiek die eromheen zit, herken ik. Ik houd ervan om alert te zijn en ben in staat om meteen te handelen. Dus ook nu voelde ik geen angst, maar dook ik er gewoon in.” Als zorg-assistent werkt ze zowel op ‘schone’ als ‘vuile’ ic’s. Niet de zorg voor de patiënten, maar de enorme wissel die de coronazorg op haar collega’s trekt, valt haar soms zwaar. “Laatst hadden ze een heftige nacht gehad; een voortdurende stroom van nieuwe patiënten, meerdere intubaties. Ik zag dat ze niet meer konden, maar tóch gaan ze door. Natuurlijk is de berichtgeving over het aantal beschikbare bedden op de IC relevant, maar dan moeten er wél geschoolde mensen aan dat bed kunnen staan. Dat ik collega’s als vaatdoeken hun dienst zag afronden, dat raakte mij.”

‘Wat als ik het krijg?’

Als zorg-assistent staat ze niet vooraan in de rij voor vaccinatie. Bang om besmet te raken, was Nathalie niet. Toch raakte ze besmet. “Natuurlijk had ik weleens nagedacht over ‘wat als ik het krijg?’. Ik dacht het verschil met een griep wel te merken. Niet dus. Elk jaar maart heb ik wel een kuchje en speelt m’n hooikoorts weer op. Dus dat kuchje en die kriebel zou vast daarvan komen. Voor de zekerheid deed ik een test. Ik schrok behoorlijk toen die positief bleek.” De ziekteverschijnselen van Nathalie vallen onder het kopje ‘mild’. Ze blijft positief en optimistisch, maar is al een paar weken ‘onderweg’. “Kort na de uitslag begon het. Acht dagen kon ik praktisch niks, alles deed pijn. Daarna begon het herstel. De vermoeidheid is niet ernstig, maar zit soms echt in de weg. Inmiddels ben ik gelukkig gevaccineerd, maar kreeg wel een stevige allergische reactie. Blijf voorzichtig, voor jezelf en voor de mensen om je heen.”

Nieuwe toekomst

Ondanks de vermoeidheid die ze meedraagt, is Nathalie weer aan het werk en heeft ze gesolliciteerd voor de interne opleiding tot operatieassistent.

De crisis en corona zijn vreselijk, maar gelukkig brengt het ook andere, mooie dingen met zich mee. Dat ik op deze weg terecht ben gekomen, vind ik nog elke dag fantastisch!

Gepubliceerd op: 
28 apr 2021