Een kijkje achter de deur van… stagiaire Femke Turk

Deel deze pagina
In de podcast ‘Hartslag’ van het Spaarne Gasthuis vertellen medewerkers over hun werk. Zij zijn de hartslag van het ziekenhuis. Zonder hen is er geen (corona)zorg. Afgelopen weken volgden wij deze medewerkers. Gelukkig daalt het aantal besmettingen snel en kan de coronazorg worden afgeschaald. Daarom deze week voor de laatste keer een kijkje achter de deur. Leerling-verpleegkundige niveau 4 Femke Turk vertelt over haar stage op de COVID-afdeling.

“Ik had zelf corona toen ik werd gebeld dat er een stageplek was op de COVID-afdeling.” Femke Turk (17) zit in het tweede jaar van de mbo-opleiding Verpleegkunde op het Nova College in Haarlem. “De stage die ik zou lopen op een andere afdeling was teruggetrokken. Vanwege corona kon niet de juiste begeleiding worden gegeven. Langer dan vijf minuten heb ik niet nagedacht. Ik had gelukkig een milde vorm van corona, maar mensen kunnen er ook doodziek van zijn. Ik wilde meer weten: welke klachten hebben zij? Hoe variabel zijn die klachten? Als verpleegkundige moet ik overal ingezet kunnen worden, vind ik. Dus ik pak alle kansen die ik krijg om ervaring op te doen.”

FemkeTurk in uniform van het Spaarne Gasthuis doet een mondkapje op

Femke Turk: "Ik verzorgde jongeren, twintigers, met corona." Foto: Mark van den Brink

20 jaar en op de ic

In februari en maart liep Femke stage op de COVID-afdeling. “Daar verzorgde ik meerdere jongeren, twintigers, met corona. Als ik vriendinnen daarover vertelde, merkte ik vaak dat ze niet wisten dat die ook in het ziekenhuis lagen. Ja, dus!” Femke leerde dat sommige corona-patiënten intens de hik kunnen krijgen. “Vervelend, want het maakt mensen enorm misselijk. Ook vond ik het bijzonder als mensen aangaven zich goed te voelen, terwijl de zuurstofopname in hun bloed slecht was. Pas als ze zelf zagen hoe laag de meter uitsloeg, wilden sommigen pas zuurstof toegediend krijgen.”

Pop of mens, dat is een verschil

Hoewel Femke ook op school praktijkvakken krijgt, is dat toch anders dan de praktijk. “Oefenen op een pop voelt minder echt, die reageert niet als je een prik geeft. Een mens wel! De eerste keer dat ik een prik gaf, was ik best gespannen. Goed communiceren is zó belangrijk! Eén vrouw vond bloed prikken doodeng. Toch wilde ze niet afgeleid worden, zoals ik op school had geleerd. ‘U mag mijn hand pakken en erin knijpen’, zei ik. Dat vond ze heel fijn.”

Beste ervaring? Band tussen collega’s

De band tussen collega’s is Femke het meest bijgebleven. “Als het niet goed ging met een patiënt en er moest snel worden gehandeld, werd dit altijd besproken: ‘Ik zag wat er net gebeurde, dat deed je goed!’ Het lijkt zo klein, maar zo’n oppepper en oog voor de ander hebben, zorgt dat mensen het werk vol blijven houden.” Als stagiair werd ze uitgenodigd mee te kijken, bijvoorbeeld bij onderzoeken om te beoordelen of een patiënt naar de ic moest. “Altijd kon ik mijn verhaal kwijt of werd gevraagd hoe het met mij ging. Ook bij mijn ouders kon ik terecht, die belde ik altijd na mijn stage. De uitgebreidere versie volgde thuis. Zij waren verbaasd dat ik elke dag vrolijk thuiskwam. ‘Je maakt toch veel nare situaties mee?’ Klopt, maar ik kan altijd wat voor mensen betekenen, hoe klein ook.”

Lees hier meer over de podcast 'Hartslag' van het Spaarne Gasthuis.

Gepubliceerd op: 
21 jun 2021