Een kijkje achter de deur van… deskundige infectiepreventie Heidi Schijf

Deel deze pagina
In de podcast ‘Hartslag’ van het Spaarne Gasthuis vertellen medewerkers over hun werk. Zij zijn de hartslag van het ziekenhuis. Zonder hen is er geen (corona)zorg. De komende weken volgen we deze medewerkers. Wat gebeurt er achter die deuren? Deze week een kijkje in het werk van Heidi Schijf tot januari werkte als deskundige infectiepreventie.

Patiënten met corona heeft Heidi Schijf niet verpleegd, maar als deskundige infectiepreventie maakte ze wél regels als ‘een corona patiënt mag geen bezoek ontvangen’.

Die beslissingen, gebaseerd op beperkte en continu veranderende kennis, is mij niet in de koude kleren gaan zitten. Voortdurend dacht ik: waar doen we goed aan? Maar er was soms geen goede keuze. We konden alleen kiezen voor de minste erge van alle kwade.  

Heidi Schijf

Heidi Schijf. Foto: Mark van den Brink. 

Twee gezichten

Het werk van een deskundige infectiepreventie draait om bacteriën en virussen. Met het blote oog zijn ze niet te zien, maar wel spelen ze een dubbele rol in het leven van de mens. “Er zijn goede bacteriën bijvoorbeeld die helpen met het verteren van ons eten. Maar er zijn ook bacteriën die op een verkeerde plek terechtkomen, zoals een darmbacterie in de blaas. Dan kunnen ze een infectie veroorzaken en worden ze ziekmakend. Ook virussen hebben twee gezichten: onschuldig, een verkoudheid of gevaarlijk. COVID-19 is een coronavirus.”

Geen steriele wereld

Heidi begon ruim twintig jaar geleden als verpleegkundige op de afdeling Oncologie.

Patiënten op die afdeling hebben nauwelijks tot geen weerstand. Ik zag de impact die infecties kunnen hebben. Ik wilde méér weten en volgde een opleiding. Inmiddels werk ik tien jaar als deskundige infectiepreventie. Een steriele wereld bestaat niet. Als deskundigen infectiepreventie leren we iedereen die in het ziekenhuis werkt hoe ze op een juiste manier kunnen werken. Wat kun je doen om besmettingen te voorkomen? Hoe kun je veilig werken? Niet alles is in protocollen te vatten, maar het geeft wel houvast en richting.  

Onoverzienbaar

In de podcast vertelt Heidi hoe ze januari vorig jaar al wist over het bestaan van het coronavirus in China en hoe ze merkte dat de leveringen van persoonlijke beschermingsmiddelen veranderde. “We hadden geen idee dat er een pandemie op ons afkwam, maar net als tijdens eerdere uitbraken, zoals de Mexicaanse griep, bereidden we ons voor en stelden richtlijnen op als een corona-patiënt zou worden opgenomen. Hoe worden materialen gereinigd die uit de kamer van een patiënt komen? Mag een patiënt van de kamer of moet onderzoek daar plaats vinden? Welke persoonlijke beschermingsmiddelen zijn noodzakelijk?”

1 minuut voor 12

Alles wat kon worden voorbereid, gebeurde. Toch rolde het coronavirus als een tsunami over de wereld. “De dreiging dat zorgprofessionals onbeschermd hun werk moesten doen, werd reëel. Het was echt één minuut vóór twaalf! Ik ben ongelofelijke opgelucht dat het goed is gegaan en ik niet letterlijk niks te bieden had. Het gevoel met mijn rug tegen de muur te staan, draag ik voor altijd met mij mee. Wat als mijn grootste nachtmerrie werkelijkheid was geworden? Dat zou hebben gevoeld als een persoonlijk falen.” 

Putten uit lege batterij

Waar tijdens de eerste coronagolf het gevoel heerste ‘we gaan dit gewoon doen met z’n allen!’ merkt Heidi dat de tweede golf voor veel zorgpersoneel voelt als ‘we moeten weer’.

Als je alles hebt gegeven en je batterij hebt leeg getrokken, is het een uitdaging om die knop weer om te zetten. Er is geen keuze, we moeten door, dus dat gebeurt ook, maar die vermoeidheid is voelbaar in alles. Zelf ben ik in januari begonnen aan een nieuwe baan bij de GGD Kennemerland. Tussendoor was ik even vrij, maar was zó onbeschrijfelijk moe. Daar heb ik mij wel zorgen over gemaakt. Gaat dit ooit over? 

Business as usual?

Dat veel mensen ‘corona-moe’ zijn, begrijpt Heidi volkomen. “Dat ben ik ook. Toch is het bestrijden van de pandemie nog steeds geen ‘business as usual’. Ja, er zijn COVID-afdelingen, er is meer kennis, er zijn teststraten en er wordt bron- en contactonderzoek gedaan, maar het complete (zorg)systeem dat door het coronavirus wordt geraakt moet voortdurend inspelen op alle veranderingen.”

Wereldverbeteraar

Van nature is Heidi een wereldverbeteraar, maar afgelopen jaar is ze laconieker geworden. “In het begin wilde ik mensen die vragen stelden of die ik sprak, uitleggen waarom de beperkende maatregelen zinvol zijn. Langzaamaan trad er een vermoeidheid op. Als ik zag dat mensen keuzes maakten die niet binnen de regels vielen, bijvoorbeeld door met z’n tienen bij elkaar te staan, kon ik het niet altijd meer opbrengen om in gesprek te gaan.” Sinds januari is Heidi begonnen bij GGD Kennemerland. “Ik werk nog steeds als deskundige infectiepreventie, maar houd mij nu bezig met de test- en vaccinatiestraten en eventuele uitbraken van corona in verpleeghuizen. Deze nieuwe functie geeft mij een boost energie. Doordat ik meehelp met het opzetten van vaccinatielocaties ben ik bezig met de weg die leidt naar vrijheid voor iedereen.” Heidi lacht.

Die wereldverbeteraar in mij is weer opgestaan!  

Verhaal delen?

Dit artikel is onderdeel van de campagne ‘Wij doen meer in deze mindere tijd’ en gebaseerd op een aflevering van de podcastserie ‘Hartslag’. De podcasts met medewerkers van het Spaarne Gasthuis zijn te beluisteren via Spotify, Soundcloud, Google Podcasts of Apple Podcasts. Wie corona heeft gehad of van dichtbij heeft meegemaakt en zijn of haar verhaal wil delen in InforMeer, kan een berichtje sturen naar coronacommunicatie@haarlemmermeer.nl. Een medewerker van de gemeente neemt dan contact op.
 

Gepubliceerd op: 
17 mrt 2021