De deuren gaan weer open!

Deel deze pagina
Neushaar, kruinen en coronakapsels. Terloops over het hoofd getrokken en doorgewassen T-shirts maar ook fleurige zomerjurkjes. Krappe werkruimten onder de trap of juist fleurig omlijst met veelkleurige bloemenpracht.

Koffiebekers met dubieuze opschriften, jaloers makende salades.  Cirkels met alleen maar initialen erin. Kussende huisgenoten, kindergezichten die ineens oppoppen, microfoons die op het verkeerde moment open staan waardoor een krachtterm onbedoeld hoorbaar wordt. Of juist dicht staan waardoor de spreker zijn verhaal helemaal opnieuw moet beginnen.

Er viel de afgelopen maanden veel te beleven op mijn beeldscherm. Ik heb me kostelijk geamuseerd maar ik heb me ook geërgerd als er weer eens een verbinding wegviel of een linkje niet werkte.

Mensen die ik al jaren ken, met wie ik al lang en intensief samenwerk lieten zich van voor mij nog onbekende kanten horen en zien. Dat zal andersom evengoed het geval zijn geweest, daar twijfel ik niet aan. 
Het is nog niet helemaal voorbij, dat digitale vergaderen. Teams, Skype, FaceTime en hoe ze ook allemaal mogen heten, blijven in ons leven.

Ik ben blij met deze digitale technieken. We hadden de afgelopen periode echt niet buiten ze gekund. Alles was zonder het internet piepend en krakend tot stilstand gekomen. Toch is mijn opluchting groot nu zowel het college als de gemeenteraad stap voor stap terugkeren naar echte fysieke vergaderzalen. De deuren gaan weer open!

Ik hoop dat het ook niet lang meer duurt tot ook de andere bijeenkomsten weer mogelijk worden in een ruimte waarin tafels staan met koffie- en theekannen erop. En vooral: met mensen van vlees en bloed die aan diezelfde tafel aanschuiven. 
Ik wil hen ook weer tegenkomen op de wandelgangen, op de trappen en in het restaurant. Dat ze mijn kamer, al dan niet zonder kloppen, binnenkomen en ik de hunne.
Ik weet: het is nog niet voorbij. Er zullen overal schoonmaakkits staan, er zullen looproutes zijn en er zal nog veel digitaal gebeuren. En die anderhalve meter blijft heilig. 
Maar dat nieuwe normaal, daarvan wil ik nu toch zo langzamerhand afscheid gaan nemen. Met omwegen, met voorzichtigheid. Maar ook met ongeduld. Tot ziens!            

Wethouder Marjolein Steffens

Wethouder Marjolein Steffens – van de Water (Fysieke leefomgeving, Jeugd & Onderwijs, Vastgoed en Doelgroepenbeleid)

 

 

Gepubliceerd op: 
4 jun 2020